Menu Sluiten

Rijstkaf is een organisch rest materiaal meestal aangeduid als “waist”. In de rijst- producerende landen zoals Vietnam, Pakistan, India, China, Indonesië, Maleisië maar ook Brazilië, Guyana en Suriname is de rijstkaf in enorme hoeveelheden beschikbaar.

Probleem is dat deze landen de technologie en / of de financiële middelen ontberen om de rijstkaf te ontwikkelen voor de markt. Meestal ontbreekt ook in deze landen een strikt milieubeleid en het uitvoeren en controleren daarvan.

Nu wordt de rijstkaf, het schilletje van de rijstkorrel, gedumpt in de rivier of zoals in Suriname inefficiënt verbrand. Gezien de enorme hoeveelheden zorgt dit voor de nodige milieuproblematiek zoals de onaanvaardbare CO2 uitstoot, het vrijkomen van grote hoeveelheden fijne schadelijke carcinogene partikels die enorm schadelijk zijn voor de gezondheid en de plaatselijke flora en fauna.

Laatste jaren zien we wel een verandering in het beleid van verschillende rijstproducerende overheden. Mede door druk van verschillende internationale instanties en NGO’s. Ook de financiële schade en het imagoverlies is een belangrijke factor geworden in de langzaam veranderende beleidsvisie van deze overheden.

Landen zoals België en Nederland die over weinig biomassa beschikken zouden het rijstkaf zeer goed kunnen gebruiken. Gebruikt als biobrandstof zou het een uitstekend vervangmiddel kunnen zijn voor kolen die zeer milieubelastend zijn. Dit is echter niet rendabel omdat door de lage massa (rijstkaf weegt minder dan 80 gr./ltr.) de transportkosten te hoog oplopen.

Rijstkaf bied echter nog tal van andere opportuniteiten; men kan hoogwaardige grondstoffen winnen uit de rijstresidu voor de chemische en farmaceutische industrie. Door middel van pyrolyse kan men het economische interessante silicadioxide voor aanmaken van zuiver silicium verkrijgen en er biogas en grondstof voor biodiesel met aanmaken.

Als men op deze manier de enorme hoeveelheid rijstkaf ( 20-25% van de totale rijstproductie ) zinvol zou verwerken zou dat een win-win situatie voor alle betrokken partijen betekenen. Industriële rijstkafverwerking bied immers heel wat opportuniteiten; de producenten hoeven het rijstkaf niet meer illegaal te dumpen of te verbranden, de bijhorende milieuproblematieken zijn opgelost wat de plaatselijke overheid heel wat minder lasten zou bezorgen en het zou een lokale economische stimulans zijn. Door de conversie van “rice husk” naar high-tech eindproducten zou het voor de rijstresiduverwerker ook uiterst rendabel kunnen zijn.